Ons geloof, het jaar door ...

Zo door het jaar heen zijn er in het katholieke geloof vele feest- en gedenkdagen, tradities en rituelen. In deze rubriek wordt hiervan uitleg gegeven. Wellicht een geheugenopfrisser voor uzelf en uw kinderen.


Zijn als een kind, onschuldig en vrij

Het is vlak voor kerstmis. Buiten is het donker, maar binnen schijnt er licht. Op een avond besluit ik een fotoalbum uit de kast te halen, om eens terug te kijken, hoe ik zelf als kind ooit begon. De eerste foto’s gaan over het gezin waarin ik ben opgegroeid. Daar deed ik als kind wat alle kinderen doen; observeren en er van leren. Ik deed de dingen na die ik zag. Mijn moeder kookte, en ik roerde in mijn plastic pan. Zo keek ik de kunst af, om vervolgens te roepen: “Ikke doen.”

Ik kom een klassenfoto tegen. Ik kijk naar mezelf en zie hoe vrij en open ik daar ben. Geen idee van wat het leven me zou brengen, maar blijkbaar maakte ik me daarover niet druk. Zorgen voor morgen? Dat leerde ik later pas. Ik weet het moment nog waarop dat gebeurde. Ik was nog klein toen een volwassene haar zorgen deelde. Geen idee meer waarover het ging. Maar het had te maken met de toekomst en welke problemen er dan mogelijk zouden kunnen zijn. En ik dacht: “Oh, kun je je zorgen maken over de toekomst. Dat wist ik niet.” Maar vanaf toen kon ik het ook. Hierna voelde ik me heel volwassen. Maar nu weet ik, ik ben liever kind.

Volwassenen hebben me veel geleerd, maar niet alles begreep ik meteen. Op school bleek ik gelukkig goed te kunnen leren, maar er staat mij een les bij waar het kwartje bij mij maar niet viel. Het was een onderdeel bij rekenen. Na het optellen en vermenigvuldigen, kregen we les over de min. Als je tien appels hebt en je haalt er zes weg, dan blijven er vier over. Tot zover begreep ik dat wel. Anders werd het toen het verhaal naar minder dan nul ging. Dat ging er bij mij niet in. Minder dan niets? Ik kon me er geen voorstelling van maken. Ik had toen namelijk nog geen idee van het bestaan van schuld. Dus hoe de meester ook zijn best deed, ik heb hem vast lang onnozel aangekeken. Pas nu ik er aan terugdenk weet ik waarom. Mijn aardse meester moest mij iets uitleggen wat in mijn beleving niet bestond.

Ik kom uit een wereld waar schuld niet bestaat. Ergens in mij is er altijd een besef geweest, dat ik niet van deze wereld ben, maar uit een wereld van liefde en licht, waar enkel onvoorwaardelijke liefde is. Alles wordt er met elkaar gedeeld. Wanneer je iets nodig hebt, dan kun je het krijgen. Nooit hoeft iets of iemand er iets voor terug. Want waarom zou je iets terug verlangen, wanneer alles er is, voor iedereen.

Nu leef ik in een maatschappij waar politiek, reclame en media inspelen op onze angsten. En waar systemen bestaan die werken met schulden. Het is een wereld, die ik niet altijd begrijp. Maar waar ik wel aan mee doe. Maar in hoeverre doe ik aan alles mee? Kan ik opnieuw gaan leven zonder mij zorgen te maken? Durf ik erop te vertrouwen dat er voor mij zal worden gezorgd? Kan ik zelf leven door te geven en te delen zonder dat ik er iets voor terug verlang? Of doe ik me mezelf in deze wereld dan te kort?

Wanneer ik om me heen kijk, zie ik dat veel mensen zich zorgen maken en dat er mensen zijn die lijden door schuld. Dit kunnen financiële schulden zijn, maar ook schuldgevoelens over fouten die eens zijn gemaakt. Terwijl ik zo nadenk over wat ik heb ervaren en geleerd heb, zie ik dat het anders kan. Dat het leven veel lichter geleefd kan worden, wanneer we zouden kunnen leven vanuit vertrouwen. En wanneer we alles zouden delen met elkaar. Maar om met zijn allen zo te gaan leven, vraagt om een ommekeer.

Zo schrijvend komt er bij mij een spreuk naar boven die ik ooit ergens gelezen heb: Wees de verandering die je in de wereld wilt zien.’ En ik besluit te doen wat ik denk dat nodig is. Wanneer ik je iets geef, weet dan dat ik er echt niets voor terug hoef. Als je me iets aangedaan hebt wat mij pijn deed, het is je vergeven. En mijn eigen fouten? Het waren de momenten waar ik het meest van heb geleerd. Verder zal ik proberen te vertrouwen, dat wat er ook op mijn pad komt, ik de kracht zal vinden ermee om te gaan. En mocht ik toch eens denken te kort te schieten, dan zal ik tegen mezelf zeggen: “Het geeft niet, je deed wat je kon.”

Ik sla het boek van mijn oude leven dicht.
Buiten is het donker, binnen groeit het licht.

 

Van de redactie, Ellen Winnubst