Ter Overweging

Woord van kapelaan Pawel Banaszak

Beste vrienden,

De tijd spreekt tot ons. Deze periode van het jaar en de natuur zitten vol met verborgen betekenissen. Sinds de herfst, trok het leven buiten zich steeds meer terug, de dagen werden korter, de nachten steeds langer. Als je dan door de akker loopt, dan lijkt het bijna onmogelijk dat deze koude, en soms bevroren aarde, nog een tijdje geleden zo vruchtbaar was en zoveel aan goeds had gebracht.

Het is nu koud en onaangenaam. Dit weerspiegelt de menselijke geest en soms gaan wij met deze stemming ook mee. Wij ondernemen minder, worden sentimenteel, trekken ons terug. Ook in de geest hebben wij soms periodes die hiermee te vergelijken zijn. Er komt voor iemand een ziekte of ouderdom, vinden wij ons niet lekker in ons vel zitten, de relaties lopen strubbel, men gaat liever in verdediging dan dat er ruimte wordt gemaakt om de ander te begrijpen en te aanvaarden.

En dan, tegen een gevoel van onmacht en radeloosheid in - net als bij die dorre akker - begin je te zoeken of het ooit gaat keren: dat de nachten korter en de dagen, met zijn warme en lichtschitterende zon, weer langer gaan worden. Iemand vroeg me of Jezus écht op 25 december geboren is. Nee, ik weet het niet zeker en ik vind dit ook niet zo belangrijk.

Het zou me niet verbazen, als de kerk eeuwen terug, om telkens weer duidelijk te maken, wat de komst van Jezus onder de mensen teweeg heeft gebracht, juist deze dag verkoos als zijn verjaardagdatum. Zou ik ook doen. Want in de nacht van het menselijk bestaan, heeft God een sterk licht willen laten schijnen, in onze radeloosheid; een schitterende gave van boven. Nog voordat het gebeurt en ons voorgoed omvormt, worden we nu al met een boodschap beladen, met de belofte die de grijze dagen met een vaste hoop gaat kleuren: de tijden gaan keren. God is u welgezind, kijk de borg daarvan: het Kindje in de kribbe.

Het belooft vrede onder elkaar en herstel van alles wat het leven miste. Want dat kind wordt tot een van ons, de zoon van God die in zijn hemel voorgoed kon blijven, komt graag naar ons toe om ons bestaan op zich te nemen. Met alles, zelfs tot zijn dood toe. God is dus niet een verweg-wie-weet-wie. Hij loopt gewoon mee om ons weer op te richten en ons zijn onvergankelijke glorie te verzekeren. En het meest vreemde in dit alles is, dat dát Kind van God naar ons toekomt; niet anders dan als een weerloos en kwetsbaar wezen. God vertrouwt Het in de mensenhanden; ook in onze handen dus. En Hij zegt: doe hier iets mee, zorg ervoor en bescherm die kiem van het goede onder de mensen. Help mee Het te laten groeien. Het zal u en de mensen om u heen redden.

Als men zich verdiept, in Gods liefde tot de mens die hieruit schittert, als dit in het hart doordringt, verlicht, opwarmt en doordrenkt, dan wordt het voor ons net als in de dagen van Kerst: je kunt er misschien nog weinig van merken, maar je weet: ‘de tijden gaan zeker keren’. En dit geeft je alle kracht terug, het stelt gerust en geeft houvast.

Met het nieuwe jaar 2020 breekt er een nieuwe tijd voor ons allemaal aan. Zoals u weet, krijgen wij binnen het regionale samenwerkingsverband een overkoepelend bestuur. Er komen ook verschillende nieuwe initiatieven. Dit gaat ons helpen om beter naar elkaar toe te groeien, op parochieel én op regionaal niveau. Dit wens ik ons van harte toe.

Ik wens u allemaal een Gezegende Kersttijd en voorspoedig Nieuw Jaar 2020!

Kapelaan Pawel Banaszak