Ter Overweging

Woord van Diaken Henk Schrader

Beste parochianen,

De scholen zijn weer begonnen, de werkgroepen in onze kerken zijn weer met hun activiteiten begonnen en voor velen zit de vakantie er inmiddels op. Zo ook voor Marianne en mij. We hebben samen een kleine tocht naar Santiago de Compostella gemaakt. We kennen allemaal de uitdrukking wel dat er vele wegen naar Rome leiden. En zo zijn er ook vele pelgrimswegen naar Santiago de Compostella.

De meest bekende route is de Franse route, wat inhoudt dat deze route druk en steeds commerciƫler is geworden, omdat elk jaar het aantal pelgrims toeneemt dat deze route loopt. Marianne en ik hebben voor een hele rustige route gekozen: de Engelse route, die in het kustplaatsje Ferrol begint. Heerlijk wandelweer, kleine herbergjes waar we de nachten doorbrachten, vaak mooie tochten door de natuur. Kortom, we hebben ervan genoten.

Het blijft toch iedere keer weer bijzonder als je het grote plein oploopt voor de kathedraal in Santiago; je bent binnen, je hebt het gehaald! Nu was zeven dagen lopen geen prestatie, maar er zijn ook mensen die er maanden over gedaan hebben; van huis zijn vertrokken. Ook die lopen dat plein op, maar anders. Zo zag ik een vrouw, waaraan ik kon zien dat ze een lange tijd gelopen had, iemand omhelzen, waarbij ze haar tranen de vrije loop liet. Het zullen ongetwijfeld tranen van vreugde en blijdschap geweest zijn. Wat zal er allemaal in haar omgegaan zijn?

De dingen die ze meegemaakt heeft in haar leven, wat op haar pad is gekomen tijdens haar pelgrimstocht, misschien haar twijfels of ze het wel zou halen. Ik heb nu drie keer een kleine pelgrimstocht naar Santiago mogen maken en ik realiseer me nu, dat vertrouwen in Hem een belangrijke rol heeft gespeeld. De eerste keer maakte ik me bijvoorbeeld druk of ik elke avond wel een slaapplaats zou hebben. En de afgelopen keer vertrok ik, terwijl ik niet helemaal lekker in mijn vel zat.

Er spookten zo een aantal vragen door mijn hoofd, waar ik maar niet uitkwam. Ik kreeg pas de rust toen ik mijn vragen bij Onze Lieve Heer neergelegd had en ik me realiseerde dat Hij er wel mee aan de slag zou gaan. Voor mij was het nu een kwestie van geduld en... vertrouwen.
Dit nam ik mee in mijn rugzak naar huis; Hem om hulp vragen als het tegenzit; juist dan.

We gaan het wel zien hoe de reis gaat verlopen. Misschien dat we al vrij snel moeten stoppen; om wat voor reden dan ook. Dan is dat maar zo. Een heel verschil met mijn eerste tocht, toen ik me in het vliegtuig afvroeg of ik elke avond wel een slaapplaats zou vinden. Vertrouwen hebben in Hem; onze Lieve Heer. Dat is toch altijd weer een belangrijke basis. We hebben er zin in. Ik zal u er de volgende keer over vertellen.

Henk Schrader, diaken