In Memoriam

Maria Hackmann-Diona

* 8 april 1941 - † 22 oktober 2017

Op 28 oktober jl. hebben wij afscheid genomen van onze allerliefste, Maria Hackmann-Diona. Het was een prachtige dienst die wij samen met pastoor Iwan Garcia en KoorBisnis hebben verzorgd. In deze dienst hebben wij Maria met elkaar herbeleefd.

Maria was in vele opzichten een voorbeeld voor anderen. Dit heeft ons inspiratie en kracht gegeven om het leven zonder haar goed te kunnen dragen. Het voorbeeld dat zij in veel situaties voor anderen was en de levenslessen die ze ons gegeven heeft, wil ik graag met u delen. Hiermee hoop ik dat ze ook inspiratie voor u kan zijn. Dat is wat ik zou wensen. 

Voor Maria gold dat haar geest vele malen sterker was dan haar lichaam. Haar lichaam liet haar toen de kinderen geboren werden al in de steek. Met haar geest heeft ze dit gat ruimschoots gedicht. Hoe ze dit deed deel ik hieronder met u.
•   Maria koos er niet voor om langs de zijlijn te gaan staan (zitten in haar geval). Ze koos ervoor om midden in het leven te blijven staan. Ze had de regie over alles wat er in huis gebeurde. Het lukte haar altijd om haar wensen via de handen en benen van een ander gerealiseerd te krijgen.
•   Maria koos er niet voor om bij het koken de makkelijke weg te kiezen, uitbesteden of voor de makkelijke hap te gaan. Haar kookkunsten waren bij familie en kennissen zeer geliefd. Er was altijd plaats voor gasten aan tafel, een bordje erbij en iedereen een hapje minder was dan de gewoonte. Ze koos ervoor om van het eten een feestje te maken.
•   Maria koos er niet voor om bij de pakken neer te gaan zitten. Ze koos ervoor om haar fysieke mogelijkheden tot het maximum op te rekken. Haar enorme wilskracht die ze hierin liet zien was ongekend. Ze was hierin een voorbeeld voor heel veel anderen.
•   Maria heeft er niet voor gekozen om bij het opvoeden van onze kinderen voor de gemakkelijke weg te kiezen. De karakters van onze kinderen vroegen allen hun specifieke aanpak en aandacht. Dit heeft ze meer dan formidabel gedaan. Hiermee heeft ze de kinderen een erg goede basis meegegeven om zichzelf verder te ontwikkelen.
•   Maria heeft er niet voor gekozen om in zichzelf te keren. Om zich af te sluiten van haar omgeving. Ze wist van iedereen precies wat er speelde. Maria interesseerde zich oprecht in de ander. Haar aandacht voor de medemens was veel groter dan wat ze hiervoor terugvroeg. Maria bezat de kunst van geven in plaats van nemen.
•   Maria koos er niet voor om zielig te zijn. Het is verleidelijk en ook menselijk om te klagen over alles wat niet meer kan. Ze keek altijd vooruit, in optimisme en positivisme was ze ons grote voorbeeld.
•   Maria koos er niet voor om haar persoonlijke ontwikkeling op een laag pitje te zetten. Ze kwam uit het mooie Griekenland in het koude Nederland. Ze sprak de taal niet en begreep de mensen niet. Ze heeft doorgezet en was zeer geliefd bij velen. Ze heeft haar eigen plek in Nederland weten te veroveren op een manier waarop alleen zij dat kon. Haar doorzettingsvermogen was hierin kenmerkend.

Maria was onze grote inspirator en daardoor leeft ze voort in mijn kinderen, kleinkinderen en mijzelf. Hopelijk zal ze, na het lezen van dit In Memoriam, ook een inspirator voor u zijn.

Bert Hackmann

Stefan Kaak

* 10 april 1988 - † 25 augustus 2017

Stefan groeide op aan de Molenvaart als zoon van Rob en Yvonne Kaak-van Klink, broertje van Miranda. Als jong jochie was hij al sportief. Zo liep Stefan toen hij 1,5 jaar oud was, liever achter de gehuurde bolderkar aan, dan dat hij er in ging zitten. Op jonge leeftijd schaatste hij al een tocht van 15 kilometer en ook keepte en voetbalde hij graag bij BKC en later bij ZAP.

Stefan reed graag op zijn skelter en was ooit eens zo boos dat hij dacht naar Friesland te vertrekken. Eenmaal in de Stoomweg bedacht hij zich, en reed hij weer naar huis. Vroeger wilde Stefan timmerman worden en hij ontwikkelde deze talenten met zijn vrienden op het jaarlijkse Timmerdorp in Anna Paulowna, waar zij het laatste jaar van deelname zelfs de eerste prijs wonnen.

In groep 8 maakte Stefan zijn televisiedebuut door de Spoorbuurtschool te vertegenwoordigen in het kinderprogramma ZigZag. Ook hier ging hij er met de beker van door. Stefan maakte onderdeel uit van een hechte vriendengroep die zich al had gevormd op de basisschool en welke tijdens de middelbare schoolperiode werd uitgebreid tot de groep die het nog steeds is. Samen voetballen en bier drinken op de vele feestjes in en om de Polder.

In 2007 stelde enkele van deze vrienden Stefan voor aan Marieke en in dat jaar kregen zij verkering. Stefan studeerde Bouwmanagement en Vastgoed in Haarlem en mocht na zijn afstudeerstage blijven werken bij Woningstichting in Den Helder. Hij ontwikkelde zich verder op professioneel vlak, deed nog een deeltijd studie bouwkunde en maakte vorig jaar de overstap naar Van Wijnen in Heerhugowaard om aan de slag te gaan als projectvoorbereider.

Samen met Marieke maakte Stefan veel leuke trips binnen Europa en verre reizen naar onder andere Zuid-Afrika, Suriname en Indonesië. Ze werkten hard en genoten in de tijd die overbleef van familie, vrienden, feestjes, leuke uitstapjes en sinds 2014 ook van hun huis aan de J.C. Geerligslaan in Anna Paulowna. Stefan zat graag op zijn racefiets of mountainbike, was fan van Ajax en wist ongelooflijk veel over nationaal en internationaal voetbal en spelers.

Hoewel Stefan van veel dingen kon genieten en samen met Marieke een heerlijk leven had, zag hij op momenten dat hij gespannen was, vaak beren op de weg. Angstig om fouten te maken, mensen teleur te stellen of iets verkeerds te zeggen. Verantwoordelijkheden op het werk brachten op slechtere dagen spanning met zich mee, maar konden op een normale dag weer prima worden uitgevoerd.

Hetzelfde geldt voor alles wat er dan op sociaal vlak nog bij kwam. Ging het goed? Dan kon hij veel aan en genoot hij oprecht van familie, vrienden en werk. Ging het slecht? Dan was bij wijze van spreken de vuilnisbak binnenhalen al teveel moeite. Al op jonge leeftijd kwamen zijn onzekere en angstige karaktertrekken regelmatig naar voren. Stefan heeft in al die jaren heel veel verschillende hulpbronnen aangegrepen om te proberen structureel rust in zijn hoofd te krijgen. Geprobeerd om uit te vinden waar dat knopje zat die zijn kuiltjes deed verschijnen en verdwijnen.

Het was voor Marieke en enkele naaste familieleden een angst dat Stefan op een dag de rust in zijn hoofd zou verkiezen boven het mooie leven met ons. Vrijdag 25 augustus, drie weken voor de bruiloft, werd deze angst werkelijkheid. Laat de herinneringen aan Stefan en de terugblik op een prachtig afscheid een inspiratie zijn voor iedereen.

We zijn allemaal geschokt en verdrietig, maar niemand had dit vroeg of laat kunnen tegenhouden. Stefan heeft nooit een masker op gehad; de sociale, grappige en lieve jongen die hij liet zien, was hij ook. Hij had prachtige toekomstplannen en wilde het allemaal, maar hij wilde ook structureel rust in zijn hoofd. Deze rust heeft hij nu gevonden en van boven heeft hij nu de taak om zijn Marieke, familie en vrienden de kracht te geven om ondanks al het verdriet en gemis verder te gaan in een toekomst zonder hem.

E.T. Captein-van de Plas

* 14 januari 1923 - † 22 augustus 2017

Ma werd geboren op 14 januari 1923 in Noordwijk Binnen aan de Zeestraat als een van de jongste dochters. Haar ouders Cees van der Plas en Agatha v.d. Weijden hadden in Noordwijk-Binnen een bloembollenbedrijf en ma was daarin betrokken. Ze vond het leuk in de bollen en hielp dan ook fanatiek mee.

Naast school en haar baan bij het belastingkantoor in Leiden was ze ook in de sport actief. Ze mocht graag tennissen, zwemmen in zee, fietsen, wandelen, schaatsen tot op nog hoge leeftijd samen met haar man Aad. De oorlogstijd heeft ze nooit losgelaten. Want ze was actief in het verzet en vanuit het belastingkantoor wist ze nog weleens echt arme mensen aan distributiebonnen te helpen.

In 1957 stapte ze in het huwelijksbootje en dat voerde haar naar Breezand waar Aad Captein inmiddels een stekje had gevonden om bloembollen te telen. Ma had met heel veel geduld, zorg voor ons. Als het vakantie was van school ging ze graag met ons naar het strand. Maar eerst in de ochtend bollen pellen en ’s middags weg. Tijdens het bollenseizoen stond de groentetuin vol met fruit en groenten wat verwerkt moest worden voor de winter. Want koken was haar passie. Ook zong ze graag in de kerk van Breezand.

Als moeder had ze zorg voor ons en ondersteunde ze ons. Soms was het wel eens lastig, dan lag de kijk op dingen tussen ons ver uit elkaar en waren er andere meningen of inzichten. En zoals bij haar generatie gewoon was, de man is de baas en speelde de vrouw meer een bescheiden rol op de achtergrond. Ma haar zorgzaamheid kwam op een hoogtepunt toen pa zijn heup had gebroken en mantelzorger werd. Ook de thuiszorg was er voor de ondersteuning. In 2005 kwam ma zelf geleidelijk aan onder de thuiszorg te vallen.

In 2011 kwam pa te overlijden. Ma sloeg zich er goed doorheen, maar voelde wel de eenzaamheid. Maar de Zonnebloem en later ook Humanitas kwamen regelmatig bij haar op bezoek. Dat vond ze fijn. Gelukkig kreeg ik alle ruimte om tussen de middag thuis te eten. Zo werd de eenzaamheid doorbroken en kon ik zien hoe het thuis ging. Samen met mijn broer, schoonzus, de kleinkinderen, de thuiszorg en de ondersteuning van de huisarts konden we heel lang haar wens in vervulling laten gaan om thuis te blijven in haar vertrouwde omgeving.

De laatste tijd werd de mogelijkheid om thuis te blijven zeer klein omdat er meer hulp nodig was en werd ma opgenomen in de Hospice te Den Helder waar ze liefdevol is verzorgd, totdat ze terugkeerde naar haar man en Vader God in de hemel. Ma rust zacht.