In Memoriam

Stefan Kaak

* 10 april 1988 - † 25 augustus 2017

Stefan groeide op aan de Molenvaart als zoon van Rob en Yvonne Kaak-van Klink, broertje van Miranda. Als jong jochie was hij al sportief. Zo liep Stefan toen hij 1,5 jaar oud was, liever achter de gehuurde bolderkar aan, dan dat hij er in ging zitten. Op jonge leeftijd schaatste hij al een tocht van 15 kilometer en ook keepte en voetbalde hij graag bij BKC en later bij ZAP.

Stefan reed graag op zijn skelter en was ooit eens zo boos dat hij dacht naar Friesland te vertrekken. Eenmaal in de Stoomweg bedacht hij zich, en reed hij weer naar huis. Vroeger wilde Stefan timmerman worden en hij ontwikkelde deze talenten met zijn vrienden op het jaarlijkse Timmerdorp in Anna Paulowna, waar zij het laatste jaar van deelname zelfs de eerste prijs wonnen.

In groep 8 maakte Stefan zijn televisiedebuut door de Spoorbuurtschool te vertegenwoordigen in het kinderprogramma ZigZag. Ook hier ging hij er met de beker van door. Stefan maakte onderdeel uit van een hechte vriendengroep die zich al had gevormd op de basisschool en welke tijdens de middelbare schoolperiode werd uitgebreid tot de groep die het nog steeds is. Samen voetballen en bier drinken op de vele feestjes in en om de Polder.

In 2007 stelde enkele van deze vrienden Stefan voor aan Marieke en in dat jaar kregen zij verkering. Stefan studeerde Bouwmanagement en Vastgoed in Haarlem en mocht na zijn afstudeerstage blijven werken bij Woningstichting in Den Helder. Hij ontwikkelde zich verder op professioneel vlak, deed nog een deeltijd studie bouwkunde en maakte vorig jaar de overstap naar Van Wijnen in Heerhugowaard om aan de slag te gaan als projectvoorbereider.

Samen met Marieke maakte Stefan veel leuke trips binnen Europa en verre reizen naar onder andere Zuid-Afrika, Suriname en Indonesië. Ze werkten hard en genoten in de tijd die overbleef van familie, vrienden, feestjes, leuke uitstapjes en sinds 2014 ook van hun huis aan de J.C. Geerligslaan in Anna Paulowna. Stefan zat graag op zijn racefiets of mountainbike, was fan van Ajax en wist ongelooflijk veel over nationaal en internationaal voetbal en spelers.

Hoewel Stefan van veel dingen kon genieten en samen met Marieke een heerlijk leven had, zag hij op momenten dat hij gespannen was, vaak beren op de weg. Angstig om fouten te maken, mensen teleur te stellen of iets verkeerds te zeggen. Verantwoordelijkheden op het werk brachten op slechtere dagen spanning met zich mee, maar konden op een normale dag weer prima worden uitgevoerd.

Hetzelfde geldt voor alles wat er dan op sociaal vlak nog bij kwam. Ging het goed? Dan kon hij veel aan en genoot hij oprecht van familie, vrienden en werk. Ging het slecht? Dan was bij wijze van spreken de vuilnisbak binnenhalen al teveel moeite. Al op jonge leeftijd kwamen zijn onzekere en angstige karaktertrekken regelmatig naar voren. Stefan heeft in al die jaren heel veel verschillende hulpbronnen aangegrepen om te proberen structureel rust in zijn hoofd te krijgen. Geprobeerd om uit te vinden waar dat knopje zat die zijn kuiltjes deed verschijnen en verdwijnen.

Het was voor Marieke en enkele naaste familieleden een angst dat Stefan op een dag de rust in zijn hoofd zou verkiezen boven het mooie leven met ons. Vrijdag 25 augustus, drie weken voor de bruiloft, werd deze angst werkelijkheid. Laat de herinneringen aan Stefan en de terugblik op een prachtig afscheid een inspiratie zijn voor iedereen.

We zijn allemaal geschokt en verdrietig, maar niemand had dit vroeg of laat kunnen tegenhouden. Stefan heeft nooit een masker op gehad; de sociale, grappige en lieve jongen die hij liet zien, was hij ook. Hij had prachtige toekomstplannen en wilde het allemaal, maar hij wilde ook structureel rust in zijn hoofd. Deze rust heeft hij nu gevonden en van boven heeft hij nu de taak om zijn Marieke, familie en vrienden de kracht te geven om ondanks al het verdriet en gemis verder te gaan in een toekomst zonder hem.

E.T. Captein-van de Plas

* 14 januari 1923 - † 22 augustus 2017

Ma werd geboren op 14 januari 1923 in Noordwijk Binnen aan de Zeestraat als een van de jongste dochters. Haar ouders Cees van der Plas en Agatha v.d. Weijden hadden in Noordwijk-Binnen een bloembollenbedrijf en ma was daarin betrokken. Ze vond het leuk in de bollen en hielp dan ook fanatiek mee.

Naast school en haar baan bij het belastingkantoor in Leiden was ze ook in de sport actief. Ze mocht graag tennissen, zwemmen in zee, fietsen, wandelen, schaatsen tot op nog hoge leeftijd samen met haar man Aad. De oorlogstijd heeft ze nooit losgelaten. Want ze was actief in het verzet en vanuit het belastingkantoor wist ze nog weleens echt arme mensen aan distributiebonnen te helpen.

In 1957 stapte ze in het huwelijksbootje en dat voerde haar naar Breezand waar Aad Captein inmiddels een stekje had gevonden om bloembollen te telen. Ma had met heel veel geduld, zorg voor ons. Als het vakantie was van school ging ze graag met ons naar het strand. Maar eerst in de ochtend bollen pellen en ’s middags weg. Tijdens het bollenseizoen stond de groentetuin vol met fruit en groenten wat verwerkt moest worden voor de winter. Want koken was haar passie. Ook zong ze graag in de kerk van Breezand.

Als moeder had ze zorg voor ons en ondersteunde ze ons. Soms was het wel eens lastig, dan lag de kijk op dingen tussen ons ver uit elkaar en waren er andere meningen of inzichten. En zoals bij haar generatie gewoon was, de man is de baas en speelde de vrouw meer een bescheiden rol op de achtergrond. Ma haar zorgzaamheid kwam op een hoogtepunt toen pa zijn heup had gebroken en mantelzorger werd. Ook de thuiszorg was er voor de ondersteuning. In 2005 kwam ma zelf geleidelijk aan onder de thuiszorg te vallen.

In 2011 kwam pa te overlijden. Ma sloeg zich er goed doorheen, maar voelde wel de eenzaamheid. Maar de Zonnebloem en later ook Humanitas kwamen regelmatig bij haar op bezoek. Dat vond ze fijn. Gelukkig kreeg ik alle ruimte om tussen de middag thuis te eten. Zo werd de eenzaamheid doorbroken en kon ik zien hoe het thuis ging. Samen met mijn broer, schoonzus, de kleinkinderen, de thuiszorg en de ondersteuning van de huisarts konden we heel lang haar wens in vervulling laten gaan om thuis te blijven in haar vertrouwde omgeving.

De laatste tijd werd de mogelijkheid om thuis te blijven zeer klein omdat er meer hulp nodig was en werd ma opgenomen in de Hospice te Den Helder waar ze liefdevol is verzorgd, totdat ze terugkeerde naar haar man en Vader God in de hemel. Ma rust zacht.

Cornelis Hoogeveen (Kees)

* 3 oktober 1935 - † 3 augustus 2017

Kees is geboren in een gezin met vijf kinderen; vier meiden en één jongen. Geboren en getogen aan de Burgemeester Lovinkstraat werkte hij bij zijn vader in het bollenbedrijf, dat hij later heeft overgenomen. Op zijn 49-ste moest hij, vanwege gezondheidsredenen, echter noodgedwongen stoppen met zijn bedrijf.

Nadat hij gestopt was met werken, heeft hij in 1988 de oude vertrouwde boerderij, waar hij vanaf zijn geboorte in heeft gewoond, gesloopt en heeft hij een nieuwe woning laten bouwen. In de jaren die volgden, heeft hij de ruimte rondom het huis gebruikt om een groentetuin aan te leggen. Veel van de gekweekte groente werd rondgebracht bij vrienden, kennissen en buurtgenoten.

Het tuinieren was een hobby van hem. Het was het contact met de mensen waar hij echter het meeste van genoot. In februari van dit jaar werd bij hem blaaskanker geconstateerd. In overleg met zijn gezin heeft hij besloten om zich te laten bestralen met levensverlenging als doelstelling. Na 7 weken en 33 bestralingen is hij 5 dagen na zijn laatste bestraling op 3 augustus helaas plotseling overleden.

Wij hebben na een mooie avondwake en de crematie op 9 augustus voorgoed afscheid van hem genomen. Het overlijden van zijn oudste zoon Wim heeft hem destijds enorm aangegrepen. Het troost ons in onze gedachten dat hij nu weer bij Wim is. De liefde en vreugde die hij ons heeft gegeven en gebracht zullen wij altijd blijven herinneren. Hoewel deze herinnering blijft, zullen wij hem enorm missen.