In Memoriam

Annie Brom-Besters

* 1 augustus 1935 - † 5 maart 2018

Onze moeder is geboren in 1935 in Rotterdam als oudste van een gezin met vijf kinderen. Haar vader was hoofdonderwijzer. Ma was op en top onderwijzeres. Al op haar 17e gediplomeerd. Het eerste jaar was nog wel lastig, maar ze ontpopte zich al snel tot een geboren juf. In 1960 trouwde ze met Ben Brom. Hierdoor was ze meteen juf-af. Ma en pa hebben eerst de zorg op zich genomen van twee pleegzoons, Albert en Wally. Daarna kwamen de eigen kinderen. Frans in 1963, ik in 1965 en Bernard-Jan in 1967. In 1988 kwamen daar twee schoonkinderen bij, Menso en Anet.

Pa werd ziek. Gelukkig kon ma in Breezand weer aan de slag, eerst op de mgr. Bekkersschool, later op de St. Jan. Achtentwintig jaargangen Breezanders heeft zij aan zich voorbij zien trekken. Onderwijzeres zijn was een belangrijk deel van haar leven. Daar horen vakanties ook bij. Op vrijdagmiddag, wanneer de grote vakantie begon, stond pa met de volgepakte auto klaar en vertrok het gezin spoorslags naar de eerste vakantiebestemming. De vakanties was ma helemaal van het gezin. En ondanks dat ze nooit met tegenzin weer aan het nieuwe schooljaar begon, wilde ze van de vakanties altijd helemaal tot het laatste moment ten volle genieten.

In 1997 is ma als onderwijzeres gestopt. Eigenlijk wilde ze zelf nog wel door gaan, maar de gezondheid van pa ging hard achteruit. Ze hebben nog een heel mooi jaar samen gehad. In dat jaar kwam haar eerste kleinkind Marit en hebben ze een reis naar Oostenrijk gemaakt samen met Bernard-Jan. In 1998 stierf pa en ondanks dit grote gemis wist ma haar leven weer snel op te pakken.

Al snel ook met haar tweede kleinkind Anne. Ma was een heel hippe oma. De computer was helemaal haar ding. Ze maakte kalenders voor de kleindochters en was ook altijd te porren om met Marit en Anne te skypen. Tenzij ze natuurlijk in IJsselstein logeerde, wat ook regelmatig voorkwam.

Ma bleef actief betrokken bij de parochie in Breezand. Met veel plezier heeft ze ruim tien jaar De Wiek verzorgd. De laatste jaren waren moeilijk voor haar. Ze verloor de grip op haar leven en dat deed veel pijn. Helemaal toen ze ook haar vertrouwde omgeving moest loslaten. Bernard-Jan bleef ma’s trouwe steun en toeverlaat. Frans, Anet, Menso en ik zijn hem daar bijzonder dankbaar voor.

Maaike Bosma-Brom

Maria Hackmann-Diona

* 8 april 1941 - † 22 oktober 2017

Op 28 oktober jl. hebben wij afscheid genomen van onze allerliefste, Maria Hackmann-Diona. Het was een prachtige dienst die wij samen met pastoor Iwan Garcia en KoorBisnis hebben verzorgd. In deze dienst hebben wij Maria met elkaar herbeleefd.

Maria was in vele opzichten een voorbeeld voor anderen. Dit heeft ons inspiratie en kracht gegeven om het leven zonder haar goed te kunnen dragen. Het voorbeeld dat zij in veel situaties voor anderen was en de levenslessen die ze ons gegeven heeft, wil ik graag met u delen. Hiermee hoop ik dat ze ook inspiratie voor u kan zijn. Dat is wat ik zou wensen. 

Voor Maria gold dat haar geest vele malen sterker was dan haar lichaam. Haar lichaam liet haar toen de kinderen geboren werden al in de steek. Met haar geest heeft ze dit gat ruimschoots gedicht. Hoe ze dit deed deel ik hieronder met u.
•   Maria koos er niet voor om langs de zijlijn te gaan staan (zitten in haar geval). Ze koos ervoor om midden in het leven te blijven staan. Ze had de regie over alles wat er in huis gebeurde. Het lukte haar altijd om haar wensen via de handen en benen van een ander gerealiseerd te krijgen.
•   Maria koos er niet voor om bij het koken de makkelijke weg te kiezen, uitbesteden of voor de makkelijke hap te gaan. Haar kookkunsten waren bij familie en kennissen zeer geliefd. Er was altijd plaats voor gasten aan tafel, een bordje erbij en iedereen een hapje minder was dan de gewoonte. Ze koos ervoor om van het eten een feestje te maken.
•   Maria koos er niet voor om bij de pakken neer te gaan zitten. Ze koos ervoor om haar fysieke mogelijkheden tot het maximum op te rekken. Haar enorme wilskracht die ze hierin liet zien was ongekend. Ze was hierin een voorbeeld voor heel veel anderen.
•   Maria heeft er niet voor gekozen om bij het opvoeden van onze kinderen voor de gemakkelijke weg te kiezen. De karakters van onze kinderen vroegen allen hun specifieke aanpak en aandacht. Dit heeft ze meer dan formidabel gedaan. Hiermee heeft ze de kinderen een erg goede basis meegegeven om zichzelf verder te ontwikkelen.
•   Maria heeft er niet voor gekozen om in zichzelf te keren. Om zich af te sluiten van haar omgeving. Ze wist van iedereen precies wat er speelde. Maria interesseerde zich oprecht in de ander. Haar aandacht voor de medemens was veel groter dan wat ze hiervoor terugvroeg. Maria bezat de kunst van geven in plaats van nemen.
•   Maria koos er niet voor om zielig te zijn. Het is verleidelijk en ook menselijk om te klagen over alles wat niet meer kan. Ze keek altijd vooruit, in optimisme en positivisme was ze ons grote voorbeeld.
•   Maria koos er niet voor om haar persoonlijke ontwikkeling op een laag pitje te zetten. Ze kwam uit het mooie Griekenland in het koude Nederland. Ze sprak de taal niet en begreep de mensen niet. Ze heeft doorgezet en was zeer geliefd bij velen. Ze heeft haar eigen plek in Nederland weten te veroveren op een manier waarop alleen zij dat kon. Haar doorzettingsvermogen was hierin kenmerkend.

Maria was onze grote inspirator en daardoor leeft ze voort in mijn kinderen, kleinkinderen en mijzelf. Hopelijk zal ze, na het lezen van dit In Memoriam, ook een inspirator voor u zijn.

Bert Hackmann