Ter overweging

‘Kom nu eens mee naar een eenzame plaats, alleen, en rust daar wat
uit’ (Marcus 6, 30-34)


Beste parochianen,


De komende maanden juli en augustus – de meest warme en aangename periode van het jaar – doen ons spontaan denken aan vakantie: even rustig aan doen, van onze drukte even een break nemen, om anderen te ontmoeten en het gezellig te hebben. Ik realiseer me dat dit niet voor iedereen het geval kan zijn. Voor de werkzaamheden op het land is dit juist de drukste periode. Toch wil iedereen een beetje genieten van deze tijd, ontspannen en het goed hebben. En dat is goed. Het goede weer en warme dagen heb je niet altijd dus pluk er volop van als je het kan.

Uitrusten doet ons goed, leegt het hoofd, brengt weer orde en nieuwe verse inzichten. Het laat je weer genieten van het leven, de kleine dingen te gaan waarderen, dankbaar zijn voor wat je door je dag mee kon maken… het laat je weer leven. En het betekent niet alleen echt ‘niets doen’ maar ook bijvoorbeeld in je routine veranderingen aanbrengen, even van omgeving veranderen, andere mensen ontmoeten, eindelijk even gaan doen wat je graag wou maar nooit tijd voor had.
Ook Jezus nodigt zijn leerlingen uit om na hun bezigheden even voldoende rust te nemen. In het evangelie van Marcus lezen we dat Hij ze naar een eenzame plaats uitnodigt, zoals Hij dit ook zelf gewend was. Om daar de tijd van ‘alleen-zijn’ te hebben maar tegelijk ook de tijd die ze met Hem doornemen, met Hem meegaan.

Hoe mooi zou het niet zijn als wij ook misschien een stukje van onze vakantie hieraan mochten besteden… eindelijk en heel bewust iets met God of voor God gaan doen. Iets meer van Hem leren kennen en dan ook zodanig dat dit ons leven kan blijven inspireren. Dat kan… en dat werkt. Het is net als met een vriendschap of met landbouw of in de zakenwereld: wie niet veel zaait, oogst weinig; wie amper investeert plukt magere winst. Als we de vruchten willen brengen die God ons
belooft, vruchten van zijn geest in ons: van blijdschap, geduld, bezonnenheid en zachtheid van het hart… uit welk zaad zullen deze planten en hun vruchten bij ons opkomen… zomaar van een of andere wilde korrel die de wind aanwaait?
Natuurlijk niet… het komt van stilte in ons, van over Jezus’ zijn gedachten en daden na te lezen en bij ons te overwegen, van het gebed waarin de diepe verlangens van het hart vrij tot uiting komen. Niet alleen zo van ‘nette gedachten omdat het zo hoort’ maar ook echt van hoe we van binnen in elkaar zitten. Dus soms ook met verdriet, teleurstelling of twijfel. Daar luistert God het meest naar.
Dit gebed heeft bij Hem het meeste prioriteit en de grootste kans om verhoord te worden en om bij ons als een bevestiging terug te komen: met rust en vrede in het hart, dit als eerste, maar dan ook als heel concrete ervaring van Gods nabijheid en dagelijkse steun. Dus: op vakantie met Jezus meegaan – voel je al die positieve spanning? Een vakantie die je leven voortaan met iets bijzonders gaat verrijken. Met iets wat je de dingen van je leven met de ogen van God leert zien, dat je de anderen en jezelf beter leert te begrijpen. Iets wat graag naar de hemel doet leven ( …naar de belangrijkste vakantiepost ooit! : )

Ik wens u allemaal dat deze tijd – nu er veel meer weer mag en kan – een goede periode kan zijn: van rust, blijdschap en gezelligheid maar ook van terugvinden van die soms ergens verloren elementen die ons leven weer tot zijn volheid kunnen brengen. Ga met zegen en geniet.

Kapelaan Pawel Banaszak